**zerd@** demiş ki:

Bilirmisin bazen düşünmek yetersiz kalır,
bazen o ellerinin altından geçen soğukluğa,
yada senden başka kimseye anlam ifade etmeyen sözcüklere ihtiyaç duyarsın;
"Sahipsiz kelimelere ev sahipliği" edersin.
Bu günkü yaşayışta da bize en çok o kelimeler sahip çıkmıyormu zaten?
Susmayı zorlaştıran kelimeler değil düşüncelerdir oysa biz hep
"kelimeleri suçlarız!".
Sen hiç istemedinmi rüzgarı kırbaçlamak,
onun bizi kırbaçladığı gibi!
Sen hiç istemedinmi adı konmamış bu hissin varisi olmayı?
Rüzgarı yönetebilmeyi ve geceyi çukur yerlere kendin doldurmayı?
Ellerinin altından geçen soğukluk sana her hisset dediğinde,
bu kimsenin anlaşılır dillerden konuşmadığı,
herkezin anlaşılmaz bir ifadeyle baktığı,
bu yerde dans eden iki kukla olmayi?
Köşede yalnız başına duran o adamı sadece izlemek ne demektir bilirmisin,
dokunamamak.
Sadece hissetmesini ummak.
Gözlerini kapatma demişti bir gün bana,
sakın gözlerini kapatma!
Kaptırsam hissedebilirdi çünkü,
beni kanatan tüm gerçekleri.
Görmek istememişti ki hiç;
ne kadar kanadığımı,
hypnos (uyku tanrısı ) gelmesin diye yalvarmıştım geceye.
Ancak görüyordu o da benimle aynı kabusu,
onunda kanıyordu hayalleri en az benim kadar.
Şimdilerde başkasının zihninde dalgalanan ; varisi olduğum; o oyun,
kuklaların etrafında o şarkı kendi başına gecede dans ederken,
tüm o büyülü anı kutsayacak birkaç yıldız,
hayallerin çok çok ötesinde duran o birkaç küçük sözle titreşen hatıraların ışıkları.
Tüm bu hayallerin içinde o uçma ve kaybolma isteği,
hayallerin içindeki o hiç uyanmama arzusu.
Ancak o zaman görebilirsin demisti bana,
cümlelerin dizili olduğu o büyük rafların arasındaki
tek kelimeyi.
HAYAL...!